nə vaxtsa hamımızın ürəyi belə döyünüb 

hamımız da unutmuşuq həmin vaxtı 

amma dünən Allah üzümə baxdı 

ürəyimin divarları yumulub açılınca

 Sənin kimi olmaq,

sənin kimi düşünmək,

sən olmaq  –

arzulanmaq,

xoşa gəlmək istəyirəm.

Amma qolumdan tutub silkələsən,

'elə belə də yaxşısan' desən – yalan-doğru,

mən heç nə istəməyəcəm

Külək hamıyla əylənir....

Agacda yarpaqlar yellənir...

Donumun ətəyi qalxır

və mən yenə saxlaya bilmirəm

onun əllərini...

Bir dəfə gözünü ekrandan ayırıb

yaxını düşün.

Bu həftə Bakıda Ukrayna mədəniyyəti günləri keçirildi, məşhür şair Taras Şevçenkonun heykəlinin açılışı oldu, dost ölkənin incəsənət xadimləri konsertlər verdilər. Düşündüm ki, Ukrayna mədəniyyəti günlərində tanınmış şair Vasil Stus barədə yazını azərbaycanlı oxuculara təqdim etmək yerinə düşər.

GUAM yazarlarının Bakı görüşləri olmasaydı və bu görüşlərdə məşhur Ukrayna şairi Vasil Stusun oğlu, "Kiyevskaya Rus" jurnalının baş redaktoru Dimitro Stusla görüşməsəydim, bu yazı da alınmayacaqdı. Mirzə Fətəli Axundov adına kitabxanada keçirilən poeziya gecəsində oğul Stus atasının şerini oxudu. Bələd olmadığım ukrayna dilindəki kəlmələri dilimizə tərcümənin köməyinə ehtiyac duymadan misraların musiqisindən anlamağa çalışdım. Alındı da...

Əlbəttə, görüşdən öncə də ata Stus barədə məlumatım vardı, Səlim Babullaoğlunun və Siyavuş Məmmədzadənin tərcüməsində onun şeirlərini də oxumuşdum, amma orijinal mətn və səs, diksiya effekti ayrı şeydi. Nə gizlədim, başqa bir həssas məqam da var - şeir daha çox ovqat məsələsidir və onu oxuyub anlamaq üçün vaxt, münasib əhval-ruhiyyə tələb olunur.

Oğul Stusla tanışlıqdan sonra "GUAM ölkələri ədəbiyyatından seçmələr" antologiyasına növbəti dəfə nəzər saldım, Vasil Stusun şeirləriylə yaxından tanışlığım belə yarandı. Sonra təbii ki, internetdən ata Stusun mətnlərini axtardım, bu dəfə də onun misralarıyla rus dilinin vasitəsilə tanış oldum...

Saat 12.00.

Qayığa minib gedəcəm.

Özümlə şərab götürəcəm,

bir qutu siqaret,

bir də ən yaxın dostunu…

Səni düşünmək şeir yazmaqdi –

ritmi gözləyək…

Mahnı dinləməkdi səsini eşitmək –

tonu qaldırma…

Görüşlərimiz tamaşadı –

nə faciədi, nə məzhəkə -

bizimki dram…

Xırda-para çəkişmələrimiz şou kimi –

Salam, ... ....

Dunen gece ozumu ele aldim ve bashladim oxumaga... "---- "chox xoshuma geldi. Tercume mukemmeldi...movzuya ve onun icrasina ise, soz ola bilmez... Birnefese oxudum... Sonra "----" oxunmadi... daha dorgusu, yene yarimchiq saxladim... nese dunen eserdeki sentimentalliq vurdu meni...

Jalə İsmayılın nümunəsində

(bax - http://jale.azeriblog.com/2008/06/14/elish-kishinin-yad-edilmesi)

Bu gün Azərbaycan ədəbi prosesi artıq yeni istiqamət almağa başlayır, bu tamam yeni çığırdı – o mənada ki bu gün 60-70-cıları inkar edən 90-cıların özünə yeni baxış formalaşır. Özü də bu baxışda qərəz-filan yoxdu, çünki özlərini postmodenist və ya andeqraundçu adlandıran nəslin bu imzalara müsbət münasibəti ortadadır - «Alatoran»ın qapısı üzlərinə açıqdı, hətta AYO rəhbərliyi