Bağdakı naringi ağaclarını yoluşdurub hələ yetişməmiş meyvələrindən qarnına doldura-doldura nar ağaclarına tərəf gedirdi.
Ayağı nəyəsə ilişdi. Az qala yıxılacaqdı. Yıxılmadı. Amma çeçədi. Yetişməmiş naringinin turş şirəsi boğazına od qoydu. Haçandan- haçana özünə gəlib nifrətlə naringi ağaclarına baxdı. Ona elə gəldi ki, ağaclar qəhqəhə çəkib onun halına gülürlər. Hətta bu qəhqəhələrdən qulaqları batacaqdı az qala. Əllərini qulaqlarına sıxıb yerə çöməldi. Gözlərini yumdu. Bir anda onlarla, yüzlərlə, minlərlə əl daraşdı ona. Hə, gözlərini açanda elə beləcə də gördü. Bəyaz, bir qədər də solğun əllərin hücumuna məruz qalmışdı. Saçlarını, ayaqlarını, qollarını dartışdırır, əynindəki donun ətəklərini qaldırıb vücuduna pərçim olurdular. Onlara müqavimət göstərə bilmirdi. Bu saysız-hesabsız əllərin heç bir əxlaqa sığmayan təcavüzünü saysız-hesabsız af-uflar, iniltilər, sözlərini aydın eşidə bilmədiyi ehtiraslı pıçıltılar müşaiyət edirdi. Hiss elədi ki, artıq donu da, alt paltarları da əynində yoxdur. Yerdəydimi, göydəydimi, anlaya bilmirdi. Uçuşan, oynaşan bəyaz əllər onun bədənini başqa heç nə ilə təmasda olmağa imkan vermirdi. Amma bilirdi ki, üzü göylərə sarıdır.
Davamı...
Nəsr
Baxış sayı: 90
May 28, 2008 10:27
