Hə, dostum, bir az da Dankodan danışaq... Dankonu xatırlayırsanmı? O, Maksim Qorkinin "İzergil qarının nağılları"ndakı qəhrəmanlardan biridir. Müsibətə düçar olmuş bir dəstə insanı zülmətdən çıxarmaq üçün öz ürəyini məşəl edərək onlara yol açan, onları işıqlı məkana çıxaran Danko... Zülmətdə olarkən yalvarıb da ardıyca getdikləri Dankonu işıqlı məkana çıxan kimi unudan kütlə o qədər sevincək olur ki, hətta onun ürəyini də tapdalayıb söndürdüyünün fərqinə varmır...
… Səhər yuxudan oyananda heç yeri ağrımırdısa, elə bilirdi ruhu bədənini tərk eləyib… Amma axır vaxtlar gözlərini ağrısız-filansız açmağı yadına gəlmirdi, deməli, qorxmağa dəyməzdi, ağrıyırdısa, üzü bəriydi… Son zamanlar düşünürdü ki, oturub gözləməyinə dəyməzmiş, bu dünyadan canısulu getmək məsləhətmiş!.. Elə oğlunun ölüm xəbərini eşidəndə canını tapşırmalıydı, doğrudan-doğruya ürəyinin sancısından nəfəsi kəsilirdi, sinəsinin yanğısı kürəyinə vururdu, ancaq o yanğı, o boğulma eşitdiyi xəbərin içində yaratdığı alovun yanında öləzik bir qığılcımdı. Yəqin elə buna görə dözdü, qayıtdı geri… Atəşkəsdən sonra fikirləşirdi ki, dava yorğan davasıymış, bu müharibə, qan-qada oğlumun başında çatlamaq üçünmüş. Bəlkə də peşmançılığa dəyməzdi, oğlu könüllü getmişdi cəbhəyə. Döyüşən ya şəhid, ya qazi olmalıydı. Oğlunun bəxtinə şəhidlik düşmüşdü…
Biz, keçid dövrünün gəncləriyik! Uşaqlığımız, çörək növbəsində, Cavanlığımız, avtobus növbəsində, Ümidlərimiz, növbəti sabahlarda… Arzularımız ürəyimizdə, Doludur ürəyimiz də. Həm küskün, həm duyğulu, Gözlərimiz yuxulu, Addımlarımız inamsız, Inamımız keçici olaraq Vicdan dairəsi xaricində…
Sıra sənə çatdı Gəl Ağ kəndirlərin bacasından bax! Arxayınam ki, Anılarına Başqa bir kef çökəcək! Bu dirsəkli dirəklərdə əsən Ərsin boğazların sıralanmış uçuşudur ...Sevgilərini burax Gəl Ağ kəndirlərin bacasından bax!
"Yoxsulluğu, haqsızlığı söyləmək, söyləyə bilmək artıq qəhrəmanlıq olmaqdan çıxmalı və bunlar yazıçıların birinci vəzifəsi olmalıdır. Bir yazıçının bərabərliyi müdafiə etməsi, əzənlərə, istismarçılara qarşı çıxması dövrümüzdə adi bir haldır. Bunu vəzifə olaraq qəbul etməyəni kimsə insanlıq və vətəndaşlıq borcunu yerinə yetirən yazıçı saymır. Bizdə də belə olmalı deyilmi? Amma hanı?!"
Biz nə deyirik? Bərabərlik olsun, insan insanı qul etməsin, insan azad olsun – deyirik. Dövrümüzdə yaşayan bir yazar üçün bundan təbii bir istək, bundan yaxşı niyyət, bundan gözəl arzu olarmı?! Dünyanın bütün vicdanlı yazıçıları bunu istəyir. Heç kim də onlara "nə edirsiniz?", "gözünüz üstündə qaşınız var" demir. Bu dediklərimi vicdanlı yazarlar yüz, yüz əlli ildən bəri tələb edirlər. Yazıçılar xalqların danışan dilidir. Və onlar çox zaman üzərlərinə götürdükləri bu məsuliyyətin öhdəsindən böyük səylərlə gəlmişlər, gəlirlər.
