"Səhər" təxəllüslü Həmidə Rəiszadə 1952-ci ildə Ərdəbildə doğulmuşdur. "Mavilər" və "Yaşıl mahnı" adlı şeir kitabları ilə tanınmışdır. Əsərləri əksərən ana dilindədir. Farsca da şeirlər yazmışdır. Aşağıdakı şeirlər onun "Mavilər" kitabından seçilərək latın əlifbasına çevrilmişdir.
AĞLAYA BİLSƏYDİM
Dayanmağa divar, Nəfəs çəkməyə az-çox hava, Alışdırmağa siqar, Sinəmin dərdin bitirməyə dava Var. Bunlar deyil dərdim; Günəş yerinə ulduzlara kifayət eləyə bilərdim – Başımı çiynivə qoyub Ağlaya bilsəydim.
Hey şair! Həyat fikrindəmisən?! Həyatın buz bağlayan və küskün çağında. İnancımın qaşqabaqlı heybətindən heç bilmirəm “haradan asım cırıq-cırıq paltarımı” Kimdi çürümüş günəş qalasına hakim? Pismırıtlı buludlar, qanadsız quşlarmı?
Hə, dostum, bir az da Dankodan danışaq... Dankonu xatırlayırsanmı? O, Maksim Qorkinin "İzergil qarının nağılları"ndakı qəhrəmanlardan biridir. Müsibətə düçar olmuş bir dəstə insanı zülmətdən çıxarmaq üçün öz ürəyini məşəl edərək onlara yol açan, onları işıqlı məkana çıxaran Danko... Zülmətdə olarkən yalvarıb da ardıyca getdikləri Dankonu işıqlı məkana çıxan kimi unudan kütlə o qədər sevincək olur ki, hətta onun ürəyini də tapdalayıb söndürdüyünün fərqinə varmır...
… Səhər yuxudan oyananda heç yeri ağrımırdısa, elə bilirdi ruhu bədənini tərk eləyib… Amma axır vaxtlar gözlərini ağrısız-filansız açmağı yadına gəlmirdi, deməli, qorxmağa dəyməzdi, ağrıyırdısa, üzü bəriydi… Son zamanlar düşünürdü ki, oturub gözləməyinə dəyməzmiş, bu dünyadan canısulu getmək məsləhətmiş!.. Elə oğlunun ölüm xəbərini eşidəndə canını tapşırmalıydı, doğrudan-doğruya ürəyinin sancısından nəfəsi kəsilirdi, sinəsinin yanğısı kürəyinə vururdu, ancaq o yanğı, o boğulma eşitdiyi xəbərin içində yaratdığı alovun yanında öləzik bir qığılcımdı. Yəqin elə buna görə dözdü, qayıtdı geri… Atəşkəsdən sonra fikirləşirdi ki, dava yorğan davasıymış, bu müharibə, qan-qada oğlumun başında çatlamaq üçünmüş. Bəlkə də peşmançılığa dəyməzdi, oğlu könüllü getmişdi cəbhəyə. Döyüşən ya şəhid, ya qazi olmalıydı. Oğlunun bəxtinə şəhidlik düşmüşdü…
Biz, keçid dövrünün gəncləriyik! Uşaqlığımız, çörək növbəsində, Cavanlığımız, avtobus növbəsində, Ümidlərimiz, növbəti sabahlarda… Arzularımız ürəyimizdə, Doludur ürəyimiz də. Həm küskün, həm duyğulu, Gözlərimiz yuxulu, Addımlarımız inamsız, Inamımız keçici olaraq Vicdan dairəsi xaricində…
